نوع مقاله : مقاله علمی پژوهشی
نویسندگان
1 دانشیاردانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه سیستان و بلوچستان،ایران
چکیده
کلیدواژهها
موضوعات
عنوان مقاله [English]
نویسندگان [English]
Throughout history, human societies have continued to face dangers and have always suffered harmful effects. Environmental hazards are occurring not only in terms of number, but also with an increase in diversity and amount of damage, especially in rural areas. Close connection with the environment, deprivation, lack of awareness and preparation increases the vulnerability of rural areas. However, some phenomena are inevitable and the only way to deal with them is to manage them. One of the approaches to face environmental risks and crises is resilience. The studied area is exposed to various types of hazards and is in a high vulnerability condition, and it is necessary to measure its resilience. This research is of an applied type and its purpose is to investigate the level of resilience of rural settlements in Sarbaz city. The research method is descriptive, analytical and survey-based. The required data were collected using library studies and field survey at the household level, and the sample size was estimated according to Cochran's formula from the population of 2276 households, equivalent to 329 households, and the questionnaire was completed by simple random sampling method. The results of the research showed that the level of resilience in the social and physical dimension is optimal with an average of 3.45 and 3.23, respectively, in the economic dimension with an average of 3.01, it is in the average level, and in the leadership quarter with an average of 2.85, it is in an unfavorable level.
کلیدواژهها [English]
جوامع انسانی در طول تاریخ کماکان با مخاطرات روبرو بوده و همواره اثرات زیان باری را متحمل شده اند. مخاطرات محیطی نه تنها به لحاظ تعداد، بلکه با افزایش تنوع و میزان خسارات به ویژه در نواحی روستایی در حال وقوع اند. ارتباط نزدیک با محیط، محرومیت، عدم آگاهی و آمادگی موجب افزایش آسیب پذیر شدن نواحی روستایی می شود. با این وجود پدیده هایی اجتناب ناپذیر بوده و تنها راه مقابله با آن، مدیریت آنها است. یکی از رویکردهای رویارویی با مخاطرات و بحرانهای محیطی، تابآوری است. منطقه مورد مطالعه با قرارگیری در معرض انواع مختلف مخاطرات، در شرایط آسیب پذیری بالایی قرار دارد و سنجش میزان تاب آوری آن ضرورت دارد. این پژوهش از نوع کاربردی و هدف آن بررسی سطح تاب آوری سکونتگاه های روستایی شهرستان سرباز است. روش تحقیق توصیف- تحلیلی و مبتنی بر پیمایش است. داده های مورد نیاز با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و بررسی میدانی در سطح خانوار گردآوری شده و حجم نمونه طبق فرمول کوکران از جامعة 2276 خانواری، معادل 329 خانوار برآورد شد و پرسشنامه با روش نمونه گیری تصادفی ساده تکمیل شد. نتایج پژوهش نشان داد که سطح تاب آوری در بعد اجتماعی و کالبدی به ترتیب با میانگین45/3 و 23/3 درحد مطلوب، در بعد اقتصادی با میانگین 01/3 در حد متوسط، و در بعد نهادی با میانگین 85/2 در حد نامطلوب قرار دارد.
)