نوع مقاله : مقاله علمی پژوهشی
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشکده جغرافیا و برنامه ریزی محیطی، دانشگاه سیستان و بلوچستان ، ایران
2 کارشناس ارشد رشته جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشکده جغرافیا و برنامه ریزی محیطی، دانشگاه سیستان و بلوچستان ، ایران
چکیده
کلیدواژهها
موضوعات
عنوان مقاله [English]
نویسندگان [English]
These settlements lose the ability to return to normal in times of crisis. The present research was conducted with the aim of analyzing and measuring the social resilience of the residents of Chabahar's informal settlements (Kamb, Moradabad, and Ramin) and also the effect of socioeconomic status on social resilience. In conducting the research, the descriptive and analytical method was used and in collecting information from the documentary and library method with the approach of a systematic review of related sources, in order to identify the main criteria of social resilience and the conceptual model of social resilience was formulated with the analogical method. Subsequently, the degree of importance of each criterion was evaluated through the distribution of the questionnaire extracted from the components of social resilience in a targeted manner and the analysis of the obtained qualitative and quantitative data. The sample size was calculated based on Cochran's formula of 381 questionnaires and distributed by simple random sampling method. In this research, data and information analysis have been done through statistical tests including correlation tests, analysis of variance, Wilcoxon test, one sample t-test, and post hoc test. The findings of this research show that in terms of social indicators, the Kamb neighborhood with an average of 3.358, and the Moradabad neighborhood with an average of 3.015 have the highest and lowest social indicators, but in terms of environmental indicators, Moradabad neighborhood with The average of 3.333 and Remin neighborhood with 3.044 have the highest and lowest average of this index. Taking another look at the results, we find that it is the Kamb neighborhood that surpasses the other two neighborhoods in terms of economic and cultural indicators, and the results make it clear that the Kamb neighborhood is more resilient than the other two neighborhoods in Chabahar city.
کلیدواژهها [English]
امروزه یکـی از مهمترین مسـائل مطـرح در سکونتگاههای غیر رسمی پایین بودن شاخصهای اقتصادی-اجتماعی از قبیل درآمد، اشتغال، مسکن، تحصیلات، بهداشت و مانند آن است؛ این سکونتگاهها در مواقع بحران توانایی بازگشت بـه حالـت عـادی را از دسـت میدهند. تحقیق حاضر باهدف تحلیل و سنجش میزان تابآوری اجتماعی ساکنین سکونتگاههای غیررسمی شهر چابهار(محله کمب، مرادآباد و رمین) و همچنین تأثیر وضعیت اقتصادی-اجتماعی بر میزان تابآوری اجتماعی صورت گرفته است. در انجام پژوهش، از روش توصیفی و تحلیلی و در جمع آوری اطلاعات از روش اسنادی و کتابخانه ای با رویکرد بازنگری نظامند منابع مرتبط، جهت شناسایی معیارهای اصلی تاب آوری اجتماعی بهره گرفته شد و با روش قیاسی، مدل مفهومی تاب آوری اجتماعی تدوین گردید. متعاقباً از طریق توزیع پرسشنامه مستخرج از مؤلفههای تاب آوری اجتماعی، به صورت هدفمند و تحلیل داده های کیفی و کمی حاصل شده، درجه اهمیت هر معیار مورد ارزیابی واقع شد. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران 381 پرسشنامه محاسبه و به روش نمونه گیری تصادفی ساده توزیع گردید. در این پژوهش تجزیه و تحلیل دادهها و اطلاعات از طریق آزمونهای آماری شامل آزمونهای همبستگی، تحلیل واریانس،آزمون ویلکاکسون، آزمون tتک نمونهای وآزمون تعقیبیpost hoc صورت گرفته است. یافتههای این پژوهش نشان می دهد که از نظر شاخصهای اجتماعی محله کمب با میانگین 358/3 و محله مرادآباد با میانگین 015/3 بیشترین و کمترین شاخص اجتماعی را به خود اختصاص دادهاند، اما از نظر شاخصهای زیست محیطی محله مرادآباد با میانگین 333/3 و محله رمین با 044/3 بیشترین و کمترین میانگین این شاخص را دارند. با نگاهی دیگر به نتایج متوجه میشویم که این محله کمب است که از نظر شاخصهای اقتصادی و فرهنگی با میانگین بیشتری از دو محله دیگر پیشی میگیرد و نتایج روشن می کند که محله کمب تاب آوری بیشتری را نسبت به دو محله دیگر در شهر چابهار دارد.
)